Dag 8, 29-7-2022 Redding
Vintage house
Midden in de nacht schrok ik wakker van een telefoontje van Lucielle. Met haar heb ik vorig jaar de docentenopleiding gedaan. Ik vroeg haar via sms wat er aan de hand was, ze weet dat ik in Amerika ben, ik had haar nog gesproken, maar voordat ik haar antwoord las viel ik weer in slaap. Wat Lucielle me had willen vertellen is dat een andere studiegenoot van ons, Jolande, onverwachts overleden was. Ik stond aan de grond genageld. Dat was een enorme schok voor me. Ik had de totale opleiding met haar gedaan en vond haar een fijne collega. Wat triest voor haar, haar man en haar zoon, waar ze zo trots op was.
Even later kwam onze oude HAN-groepsapp tot leven en kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer. Ik nam niet op omdat we op het punt stonden om te vertrekken, bellen op deze manier erg duur is en omdat ik later via WhattsApp terug wilde bellen. We hadden vandaag het leuke vooruitzicht om Richard en Juul te ontmoeten. Daar hadden we zo veel zin in.
We waren net aan het rijden toen mijn broer belde. Hij vertelde dat mijn vader door de zorg gevonden was en onderweg was naar het ziekenhuis. De situatie was zorgelijk. Hij zou onderzoeken krijgen en als hij iets meer wist contact op nemen. Jessie was al op de hoogte gebracht. Dat klonk niet goed. Tijdens het rijden hield Fenna onze telefoons goed in de gaten. Mijn broer belde later terug dat mijn vader een zwaar herseninfarct gehad had. Zijn linkerkant was verlamd en dit zag er erg slecht uit. We spraken telefonisch samen met de arts die ons niet veel positiefs kon vertellen. Een harde klap. Het telefoontje eerder die ochtend was van de zorg.
We belden met Jessie maar de mannen konden we niet bereiken. Later die dag kregen we contact en gaven ze hun ophaallokactie door. Daar vielen we elkaar in de armen, zoveel emoties. We namen een drankje bij de bar en gingen daarna boodschappen halen. Toen konden we in ons huisje. Hier bespraken we wat we met alles gingen doen. Het wat meteen wel duidelijk dat Fenna en ik terug zouden gaan naar Nederland. Ik belde met de alarmcentrale en kwam er niet doorheen. Ik mailde ze en we besloten om te gaan eten en daarna te kijken of er antwoord was van de alarmcentrale. Die reactie was er niet en ook telefonisch kreeg ik ze weer niet te pakken. We waren allemaal kapot van de emoties en deze lange dag en doken ons bed in. Het had zo mooi moeten zijn.
Midden in de nacht kreeg ik een WhattsApp van mijn broer. Hij was weer in het ziekenhuis. Ons pap reageerde wel op pijnprikkels maar verder ook niet. We wisten dat hij ging sterven maar dat kon nog wel even duren. Ik ging weer slapen met de intentie om ochtends de alarmcentrale weer te bellen. Om half 6 belde mijn broer dat mijn vader was overleden. Het was heel snel gegaan.
Op het moment dat ik dit schrijf zijn Fenna en ik in een hotel in Seattle. Morgen vliegen we terug om mijn broer te ondersteunen met het regelen van de uitvaart. Onze laatste dagen waren een mix van herinneringen ophalen, bedenken hoe we de uitvaart willen hebben en het alvast regelen hiervan. Maar natuurlijk was het ook fijn om Richard en Juul te zien en bij te kunnen kletsen. Dat hadden we echt even nodig. Richard en Juul maken de PCT af. De avond voor ons afscheid las ik op de NOS-app dat op het traject waar ze nu zouden gaan lopen flinke branden zijn en 60 pct-wandelaars van het pad afgehaald. Later kreeg ik dit bericht ook nog van een vriendin. Dit is echt een geluk bij een ongeluk anders hadden ze daar nu gelopen. Vandaag hebben Fenna en ik zeker 1 uur door de dikke rook van die branden gereden. Het maakt maar weer eens duidelijk dat je met moeder natuur niet moet spotten.
Voor Fenna en mij stopt het verhaal, stopt onze reis. We vinden het heel erg en hadden het graag anders gezien. Maar (zoals Juul zegt) it is what it is. Onze prioriteiten liggen thuis.
We zijn erg onder de indruk van alle lieve WhattsApps en telefoontjes die we van familie en vrienden hebben gekregen. Iedereen bood hulp aan, dat was zo fijn. Dat deed ons verschrikkelijk goed.
Lieve mensen, lieve bekende en onbekende volgers: het ga jullie goed en geniet van het leven en van elkaar. Meer is er niet......
Liefs Fenna en Yvonne
Dag 7, 28-7-2022 Santa Rosa
Budget Inn Expressway Hub
Binnen een half uur hadden we onze tent ingepakt, ons ontbijt op en waren we weer op weg. We haalden onderweg een kopje koffie en tankten de wagen vol. Iedereen die het maar wil horen krijgt het verhaal van onze mannen te horen. Nu waren de pompbediende en zijn moeder aan de beurt. De man had zelf de John Muir trail gelopen en zijn zoon was een snelwandelaar. Tja, en dan heb je al snel gespreksstof. Onderweg stopten we nog eventjes om kersen bij een kraampje te kopen en toen gingen de richting San Francisco. In het begin zei ik steeds dat ik niet door SF wilde rijden. Ik zag er met de drukte van de grote stad tegenop. Nu ik de auto beter leerde kennen durfde ik het wel aan en reden we probleemloos door SF en over de Golden gate bridge. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een een goede navigator naast me heb zitten die goed oplet en de rust bewaard. Heerlijk. We maakten nog snel een paar foto's en om daarna door te gaan naar Point Reyes national Seahore. Dit is een park ten noorden van SF aan de kust. We reden tot het uiterste puntje waar we naar de vuurtoren liepen. Helaas was het te mistig om iets te kunnen zien. Het park deed me aan Ierland denken. Mistig, koud, nat, velden met koeien, af en toe een verloren boerderij. We kwamen hier onze dagelijkse coyote weer tegen en een kudde elken. Toch indrukwekkend al die beesten.
Eten deden we bij ons favoriete restaurant: Applebees. We kochten nog wat eten voor onze hongerige mannen. Morgen gaan we ze weer zien. We zitten op 6 uur rijden van ze af en verwachten ze in de middag ergens te treffen. Om ze te zoeken had ik speciaal hiervoor de Garmin meegenomen. Helaas gaf die een ander soort coördinaten dan de Garmin in reach van Juul. Ik meende slim te zijn en downloade een app waarin ik de juiste coördinaten naar Google maps kan sturen. Terwijl ik Fenna, mijn navigator, dit probeerde uit te leggen zei ze: maar Juul kan toch gewoon een locatie doorsturen. Fijn.... wat kan het leven toch simpel zijn en ik maar moeilijk doen. Maar..... hij moet dan wel internet hebben ;). IIG, we gaan ze morgen zien en we hebben er zooooovvvveeeel zin in........eindelijk na 3 maanden, jippie.
Dag 6, 27-7-2022 Pinnacles
Pinnalces campground
Gisteren hadden we chocoladecroissants gehaald die we tijdens het ontbijt lekker opaten. Toen gingen we opweg naar Monterey. Onderweg zagen we nog twee Coyotes. Toen we aan kwamen en de auto hadden geparkeerd liepen we naar Fisherman's wharf waar we een tour boekten om walvissen te gaan kijken en even de winkels in doken om souveniers te kopen. We videobelden even met Jessie zodat we zeker wisten dat we iets kochten waar ze blij mee zou zijn. We moesten nog even terug naar de auto want ik was het accu blokje van mijn camera vergeten, die lag nog mooi in de oplader. We hadden gelunchd bij een leuk restaurantje waar we mooi uitzicht op de zee hadden. Daar begroete een zeehond ons, ook zagen we nog een rog en wat kwallen. De ober nam onze bestelling op en vertelde dat we iets gratis kregen, we konden er niet veel van maken maar als het gratis is dan willen we dat wel. Hij kwam terug met onze salades en met gratis calamares. Naar de lunch was het tijd om mee te gaan op de boot. Wat hebben wij veel walvissen gezien. In het begin zwom er een groep zeeleeuwen mee, maar die hadden de walvissen al snel afgeschud. We genoten van de vaartocht, lekker in het zonnetje en walvissen kijken. Mama zag dat een walvis uit het water sprong, dit heb ik helaas gemist omdat ik naar andere walvissen aan het kijken was. Op de terugweg kwamen we nog zee otters tegen en zeeleeuwen die aan het vechten waren. Toen we de boot uitstapten hadden we nog even gevideobeld met papa en Juul. Ik had van de opa en oma van fabrice wat geld gekregen en wou mama graag op een ijsje trakteren (bedankt opa Max en Oma Coby het ijsje was heerlijk). Hierna zijn we naar Ross (een goedkopen kleding winkel) geweest en hebben we een hoop nieuwe kleding gekocht. Een klien jongetje liep naar mama toe en zei dat ze er mooi uitzag. We zaten nog vol van het ijsje en besloten om als avondeten een appel te pakken. Toen reden we terug naar de camping. Fabrice belde nog op en daar hebben we nog even gezellig mee gekletst. Toen we terug kwamen op de camping waren we moe maar voldaan, het was een heerlijke dag geweest.
Dag 3, 24-7-2022 Ridgecrest
Travel inn Ridgecrest
Het voelt heerlijk om de drukte van LV te verlaten. We sjouwden onze tassen en koffers naar de auto en gingen terug om te ontbijten bij de Starbucks en namen nog wat mee voor onderweg. Al snel waren we op weg naar Death valley. We bezochten Bad water basin, Artists drive en Zabriksy point. Bij het visitercenter kochten we de parkenpass die nodig is om de parken te mogen bezoeken. In Death valley is er geen tolhuisje. Niet heel erg verwonderlijk want ik denk dat er geen ranger zo gek te krijgen is om hierin te kruipen met 49 graden op de teller. Nee, in Death valley maak je geen lange wandelingen. Het is meer een kwestie van snel de auto uit, op ramkoers voor een fotomoment en hopen dat er iets moois op staat. Wat een hitte zeg, niet normaal. Ik wilde ook nog graag een steen zien die uitzichzelf beweegt, maar omdat dat te ver rijden was geloofden we het wel. We doen het wel met de foto's van internet.
We aten onze broodjes in de auto en zette koers naar Ridgecrest. Hier verblijven we in het allervieste motel wat we ooit gezien hebben. Ik zal jullie de details besparen maar geloof me goor is het. Daarbij wilde de eigenaresse dat we 2 keer betalenden. Jammer voor haar was ik vroeg op vanochtend en ging het feest niet door. Ik vraag me ook af of het veilig is. Fenna moest net in de auto zijn en zag acht politieagenten in vol ornaat voor ons motel staan. Ze vroeg wat er aan de hand was en ze waren op zoek naar een man. Niet veel later kwam er via de airco een vieze jointlucht onze kamer binnen. Het moet niet gekker worden. Een goede recentie zullen ze niet van ons krijgen.
Zodadelijk gaan we nog een hapje eten en morgenvroeg hier wegwezen. We gaan dan naar Pinnacles waar we drie dagen gaan kamperen. De tent hebben we thuis in alle privacy opgezet, dat moet dus goed komen. Helaas hebben we dan geen wifi dus zijn we even van de kaart. Tot over een dag of vier :).
Dag 2, 23-7-2022 Las Vegas
Treasure Island
Vanmorgen werd ik om 7 uur heerlijk wakker. Mama was sinds 4 uur al wakker en kon niet meer slapen. We hadden vandaag op het schema staan om lekker te zwemmen, de auto op te halen, te shoppen en de dag af te sluiten in downtown. Maar eerst gingen we op zoek naar een ontbijtje. Het idee was om naar een winkel te gaan en daar een broodje te kopen. We schrokken van de prijzen, maar ja het is natuurlijk wel Las Vegas en we moeten toch eten. Op de terug weg haalde we bij de starbucks een salted carmel iced coffee met room, nou dat was me toch lekker. Die onthouden we voor morgen vroeg (morgen mogen we 50 dollar besteden aan een ontbijt). Met de koffie en het broodje liepen we naar onze kamer waar we ons ontbijt nuttigde. We trokken onze zwemkleding aan en vertrokken naar het zwembad. Het is bewolkt en goed te doen om lekker een boekje te lezen. Af en toe even het zwembad in om af te koelen, maar dan toch weer snel met onze neus in de boeken. Nog even met Fabrice (mijn vriend) gebeeld beld en toen vonden we het rond half 1 toch echt tijd om weer naar onze kamer te gaan. Op het heetst van de dag bij het zwembad liggen is niks voor ons. Om 14:15 uur liepen we naar beneden om een taxi te nemen naar de luchthaven, daar konden we onze auto ophalen. Eerst moesten we 1 uur wachten tot we eindelijk geholpen werden. Het nummerbord werd aan ons door gegeven en beneden moest je wachten tot de auto gebracht werd. Na 45 minuten wachten ging mama toch maar even vragen waar de auto bleef. Het bleek dat die al de tijd voor onze neus stond.... wij zagen toch echt een 8 op het briefje staan maar dat moest een B zijn, oepsie. Voor de mensen die het leuk vinden om te weten in wat voor auto wij nu rond crossen, we rijden in een Chrysler pasifica hybrid. Mama wou zeker weten dat ze alles snapte van de auto en haalde er wat mensen bij om uitleg te krijgen. Nu konden we op weg naar de shopping outlet. Hier bleken alleen maar dure merken te zijn en dat is niet echt ons ding, gelukkig was er wel een Wallmart waar we wat boodschappen hebben gedaan. Nog even langs de Dollar shop gereden wat tegenwordig geen doller maar 1.25 dollar shop genoemd moet worden. Om 18 uur kwamen we hier uit en hadden we honger we hadden sind 8 uur niet meer gegeten, gelukkig zat er een thai tegen over de winkel waar we heerlijk gegeten hebben. Naar het eten zijn we door gereden naar downtown waar het parkeren niet al te makkelijk ging. We snapte niks van het parkeerautomaat, gelukkig werden we geholpen door een aardige man, zijn creditcard werkte wel en hij wilde niet dat wij het geld contant terug gaven. We waren alle twee erg moe dus toen we van de ene kant naar de andere kant van Fermond street hadden gelopen gingen we terug naar het hotel. Bij het hotel aangekomen was het moeilijk om een plekje te vinden, toen we toch een plekje hadden is mama nog even in bad gegaan en ik ben lekker het bed in gekropen.
Welkom op ons Reisblog!
Lieve familie, vrienden, buren, collega's en medereizigers.
Hieronder vinden jullie het reisblog van Fenna en mij en een link naar het reisblog van Richard en Juul. Eerst nemen we jullie mee naar 16 augustus 2010.
16 augustus 2010
We wachten' geduldig' tot de bus komt, vangen wat vliegen die hier super sloom zijn en wassen onze voeten bij de waterval. Als de bus komt stappen er wederom zo'n 10 passagiers in. Twee mannen hebben een hike achter de rug van 5 dagen. Het zijn Vietnamveteranen en we vragen ze het hemd van het lijf en luisteren met open mond naar hun verhalen. Zo kwamen ze deze keer tussen een moederbeer en haar cubs in en de moeder stelde zich offensief op terwijl de cubs in een boom klommen en hen nieuwsgierig gade sloegen. De heren maakten dat ze wegkwamen omdat ze al een keer eerder een nare ervaring met een beer gehad hadden. Of ze bearspay mee hadden genomen? Nee, only a gun, but bearspray is better. We besluiten om hen onze bearspray te geven, wij verlaten morgen berengebied en hebben het gelukkig niet hoeven te gebruiken. Het mag sowieso niet mee over de grens naar Canada laat staan in het vliegtuig. Ze zijn er zo blij mee als een kind. De andere twee passagiers zijn lange afstandlopers. Ze lopen de Pacific Crest Trail die loopt van Mexico naar Canada, meer dan 4500 km!!!!!!! Dit is het langste lange afstandpad ter wereld. Tenminste als we Bill Bryson mogen geloven. Zijn boek (terug naar Amerika een lange afstand wandeling door de Appalachen) loopt als rode draad door deze vakantie. Richard leest daar iedere avond uit voor. Voor wie een mooi reisboek wil lezen......dit is hem, met veel humor verteld Bryson over zijn tocht met vriend Kats. Deze mannen echter moeten nog 88 mile en dan hebben ze het helemaal volbracht. Wat een prestatie! Ze zien eruit als zwervers, stinken als een otter en hebben lange baarden. Hun rugzakken zijn vies en versleten en voor hun kleding en schoenen zou je nog geen vijf centen geven. De zoutplekken van het zweten zitten op hun ruggen en hun voeten zijn pikzwart. Vandaag gaan ze naar Stehekin om in de 'bewoonde' wereld wat te eten, te douchen en spullen in te slaan voor het laatste stuk. We zien ze bij de bakker een bord met torenhoge broodjes opeten en moeten stiekem lachen omdat dit zo herkenbaar is als je Bryson's boek gelezen hebt. Ze zullen tot de grens niets meer tegen komen. Later als we bij Karl (onze groenteboer) die onze namen overigens nog uit het hoofd kent, een ranger spreken verteld deze dat dit de eerste zijn die aangekomen zijn vandaag. Ze zijn een half jaar geleden in Mexico begonnen en druppelen dus sinds vandaag hier binnen.
De tekst hierboven komt uit ons reisverslag van 2010. Op deze dag plantte we een zaadje in Juuls hoofd. Hij heeft dit moment nooit los kunnen laten en verlangde heftig naar het moment dat hij ooit hetzelfde zou doen als deze 2 mannen. In augustus 2021 was het zover. Fenna kookte Juuls moeilijke gesprek al voor tijdens ons wekelijke zwemmen. " Mam, Juul heeft iets belangrijks te vertellen". Ik wist het meteen.....de PCT. Door zijn afgebroken studie (met dank aan de Corona-maatregelingen, maar niet heus) kreeg hij tijd om te gaan lopen. Tijd om na te denken over zijn toekomst. Gesprekken met Juul volgden en Rich en ik kregen er klotsende oksels van. Ons kind alleen, zo lang, zo ver, zo veel gevaren, zo alleen. Al snel bedachten we dat hij dit niet alleen moest gaan doen. Maar ja, wie krijg je zo gek om 4500 km mee te lopen? Weer wat gesprekken (en slapeloze nachten) verder hakten we de knoop door. Rich zou Juul vergezellen op zijn journey. Hun voorbereiding kende veel stressmomenten. Het regelen van een permit om de PCT te mogen lopen verliep snel voor Juul. Hij was in november één van de 35 gelukkige die een permit kreeg. Richard moest meer geduld uitoefenen. In januari stond de hele vriendengroep van Juul en wij met zijn alle klaar om één van de laatste 15 permits te bemachtigen. Gewapend met 17 laptops gingen we de strijd met de andere gegadigden aan en bemachtigden een permit. Richard werd ook "goed" bevonden en mocht gaan lopen. Ook het regelen van een visum verliep niet zonder slag of stoot. De wachttijden om naar de ambassade te mogen komen voor een interview duurde een half jaar. In Berlijn ging het het snelste en "hoera' de buit was in januari binnen. Twee visum voor 10 jaar, maar wel met een stempel: religieuze redenen! Doet er niet toe, ze mochten gaan.
Trainen, trainen en nog eens trainen en zoeken naar lichtgewicht spullen wat de volgende task. De PCT is geen luxe vakantie, je neemt je hele en houwen mee op je rug. Tent, slaapzak, eten, kleding en zelfs een poepschep. Ieder item moest goed van kwaliteit en licht van gewicht zijn. Je kunt niet zomaar terug om iets anders te halen. Veel lezen over de PCT en uitzoekwerk was nodig om deze wandeling tot een succes te maken.
Op 23 april is het zo ver, dan gaan ze vliegen vanaf luchthaven Frankfurt naar San Diego, waar hun reis zal starten. Daar verzamelen ze de laatste spullen en gaan op 28 april lopen. Ook Juul en Richard kunnen jullie volgen op het volgende reisblog: juulonthepct.reismee.nl Je kunt op de hyperlink klikken en je aanmelden voor automatische updates.
Fenna en ik gaan de heren tijdens onze vakantie opzoeken. Jessie en Lars komen bij ons in huis en passen op de honden. We hebben tickets en een 7-seater want die hebben wij als kamperende vrouwen wel nodig. We starten in Las Vegas en eindigen in Seattle. Wat de mannen lopen in een half jaar doen wij in 3 weken. Halverwege onze vakantie hopen we de mannen te vinden ergens nabij Lake Tahoe. Daar hebben we een huisje gehuurd en kunnen we 3 dagen van ze genieten. Het plan is om ze eerst een paar uur onder de douche te zetten met flink wat zeep. Want op die lucht van 16 augustus 2010 zitten we niet echt te wachten ;). We hebben mooie plannen gemaakt en nemen onze tent mee. Die hebben we overigens nog nooit samen opgezet, dat was immers de taak van de mannen. We zullen eerst maar eens gaan oefenen. Thuis, met de gordijnen dicht.
Vanaf 23 juli zul je hier regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden van de reis van Fenna en mij, en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden en waar we zijn geweest!
Wil je automatisch een mail ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom. We zien je graag terug op ons reisblog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat jullie meereizen!!
Groetjes,
Fenna en Yvonne en Richard en Juul